Ons congres op 28 september komt met rasse schreden dichterbij. De spanning stijgt, sommigen van ons krijgen er al slapeloze nachten van :-).

Vandaag willen we je graag iets over onszelf vertellen. En dan vooral over hoe we als collectief zijn geëvolueerd tot wie we zijn en waar we voor staan, zo aan de vooravond van die eerste inspiratienamiddag.

Begin juli hadden we onze trimestriële ‘plakdag’: een volledige dag komen we samen om live met elkaar te verbinden. En we gaan daarbij nogal eens aan de slag met visualisaties, beelden, stiften en papier.  Vandaar dus… Die plakdagen hebben we pas sedert begin dit jaar. Het was bij aanvang immers wat zoeken naar het juiste format om af te stemmen onder elkaar.

Die bewuste dag in juli vonden we het hoog tijd om nog eens helder te krijgen waarom we dit nu zo graag willen doen, dit congres, want er komt toch heel wat bij kijken (meer dan verwacht) en elk van ons heeft een volle agenda.

Ik zie u meewarig het hoofd schudden: ‘Dat congres is bijna daar en nu gaan ze nadenken over hun missie/visie. Rijkelijk laat!’ Inderdaad, gebruikelijk lijkt dat niet. Alleen hebben we wel eerder pogingen ondernomen, bij het prille begin ergens midden 2015 zelfs al. Wat toen is ontstaan blijkt achteraf een mooie vingeroefening geweest te zijn. Meer niet. De visietekst die toen het leven zag, vertrok vanuit organisatieproblematieken die wij in onze praktijk tegenkwamen en die vaak nefast zijn voor de mensen die er werken. Wij zouden, als koene ridders op hun paard, dat varkentje wel even wassen en de ‘ware weg’ tonen. 🙂

Intussen zijn we twee jaar verder. Twee jaar van elkaar ontmoeten, aftasten, verbinden met onze eigen kern en met de toekomst die zich nu al ontplooit. Een belangrijke doorbraak daarin is onze tweedaagse geweest die we begin dit jaar samen deden: via werkvormen en oefeningen zochten we naar een diepe verbinding, met onszelf en met elkaar. Omdat we voelden dat dat nodig was om echt iets te kunnen betekenen met The Future of Organising. We aanvaarden bovendien allemaal dat we organisaties niet zullen kunnen begeleiden in datgene waar we zelf niet in durven te gaan. Gemakkelijk was het niet altijd: soms was er scepsis of een confrontatie met eigen gedachten en blokkades. En na twee dagen waren we als groep veranderd. We zijn er als een hecht team uitgekomen.

En toen kwam 12 juli 2017: een nieuwe plakdag dus. Wat begon als een droomoefening (wat dromen we voor TFoO?) mondde uit in het zoeken naar een antwoord op de vraag: ‘Waartoe worden wij als TFoO uitgenodigd door de maatschappij? ‘ We hebben geformuleerd, geherformuleerd, woorden verplaatst, en nog eens verplaatst tot het voor iedereen ‘juist’ aanvoelde. We deden dit met heel veel zorg én vastberadenheid. En dit is het resultaat:

“ Vanuit zorg voor toekomstige generaties willen wij organisaties en mensen uitdagen en inspireren om samen te ontdekken hoe elk individu en het geheel hun volle potentieel kunnen ontwikkelen.’’

We geloven dat toekomstklare organisaties aandachtig zijn voor de impact van wat ze doen op toekomstige generaties, dat elke mens daarbij een rol kan spelen wanneer hij of zij vanuit heelheid mag deelnemen en dat zo ook de organisatie in haar geheel haar potentieel kan ontwikkelen. We geloven NIET dat wij het beter weten, maar willen graag inspirator en uitdager zijn. We zetten daarbij onszelf en ons eigen evolutie in als instrumenten, naast de vele werkvormen en methodieken die we zelf al hebben uitgeprobeerd en ervaren.

Op ons congres vertellen wij je graag meer over ons eigen proces, dat we ook documenteren. Zo is The Future of Organising ineens ook een proeftuin waarin we zelf ervaren wat we organisaties en hun medewerkers ook willen gunnen.